ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ-ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΩΝ ΒΟΘΡΩΝ

ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΩΝ ΒΟΘΡΩΝ
(θλιβερές μορφές ενός αόρατου θιάσου)

(του Νότη Μαυρουδή)

Είσαστε υπέρ ή κατά;

Με τούτο το εθνικό ερώτημα συνοψίζονται τα πρόσφατα γεγονότα με τους ανακριτές, τους υπόλογους δημοσιογράφους, τους σκοτεινούς δικηγόρους, τα εν αμαρτία τηλεοπτικά κανάλια, τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, τον ερωτύλο με το κρυφό σεξαπίλ γενικό γραμματέα του ΥΠΠΟ, την αδιόριστη υπάλληλο, τα πρωτοκλασάτα πολιτικά πρόσωπα, τα πλησίον έως κολλητά του πρωθυπουργού, την εν ακινησία Βουλή των ελλήνων, τα απόρρητα και τα απορημένα, καθώς και την εν πλήρη υπνώσει δημιουργό αυτού του μεγάλου δύσοσμου εθνικού μπάχαλου που δημιουργήθηκε μέσα (και έξω) από το υπουργείο (παρά)Πολιτισμού: Την ελληνική κυβέρνηση ενός πρωθυπουργού που δεν μπορεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα και περιορίζεται στις γενικολογίες και στο στρίβειν με ελαφρά πηδηματάκια από το πρόβλημα που ο ίδιος προστάτεψε και εξέθρεψε…

Πώς να σιωπήσεις όταν όλα έχουν τελματωθεί γύρω από τον Μάκη και τον Θέμο, δυο θλιβερά και τραγικά πρόσωπα της εθνικής μας καθημερινότητας, που τώρα, εν αιθρία, καμώνονται πως ο ένας δεν θέλει να βλέπει τάχατες τον άλλον και διατυμπανίζουν τσιτάτα περί ηθικής (!!!) όταν οι ίδιοι την έχουν καταπατήσει on camera παρακαλώ. Όταν οι …Ταρζανιές, οι Ζούγκλες και τα «Όλα», τα Πρώτα Θέματα και ο «ακόλαστος σεξισμός», τα σλόγκαν της «ανυπότακτης δημοσιογραφίας» και της «ελευθερίας του λόγου και της είδησης» έχουν τσιτώσει τα νεύρα ακόμα και των ιδίων των δημοσιογράφων, απαξιώνοντας κάθε λογική και κάθε όριο δεοντολογίας.

περί «ηθικής»

Τι να συμμαζέψεις τώρα και πώς να ξαναστήσεις στοιχειωδώς μια ηθική στις έννοιες πολιτική – δημοσιογραφία – κράτος – πολιτισμό;
Όλα βρίσκονται στο βόρβορο, στη σαπρία. Για άλλη μια φορά, τέτοια κατολίσθηση μας φαίνεται πρωτόγνωρη. Ίσως και να ξεχάσαμε τότε (πριν δυο χρόνια) το παραδικαστικό, όταν εικάζαμε πως πιο χαμηλά δεν πάει! Αλλά και πριν ένα χρόνο, με τους παπάδες και τα εμετικά που ταλάνιζαν κάθε πιστό και θεοσεβούμενο, ακόμα και όσους κρατάνε αποστάσεις με τα θεια. Και άλλα που –ομολογώ- μου διαφεύγουν. Τι σου είναι ένα μυαλό και μια υπερηφάνεια; Και να θες να θυμηθείς, αρνείται η μνήμη αφού το όλον σε πάει χαμηλά, τόσο, ώστε να ντρέπεσαι που όλα αυτά συμβαίνουν σ’ αυτή τη χώρα.

ΥΠΠΟ;

Εδώ, το όλον έχει να κάνει με ένα ΥΠΠΟ που πιο υπό δεν πάει, που -υποτίθεται- είναι και του σιναφιού μας, του ενδιαφέροντός μας ως «αρμοδίου δια τους καλλιτέχνες» παρακαλώ…. Μα, όμως, αναρωτιέμαι: τι σχέση έχει με τον πολιτισμό αυτό το υπουργείο; Τέσσερα χρόνια τώρα, αντί να παλέψει να βρει έναν δρόμο για να μας πάει πιο πέρα, αντί να ανιχνεύει να συναντήσει τα σύγχρονα ευρωπαϊκά ρεύματα στις τέχνες και τα γράμματα, αντί να συμφιλιωθεί με τους πνευματικούς ανθρώπους του τόπου ώστε να αναδείξει τις δυνάμεις και την ενέργεια που διαθέτουν κρυμμένη, πράττει το αντίθετο. Ξοδεύτηκε σε κραυγαλέες χρηματοδοτήσεις και διορισμούς ημετέρων. Ευνόησε παρέες κομματικής συμπάθειας και αδιαφόρησε για πρόσωπα με έργο και ιστορία. Με πρωτοστατούντα τον γενικό γραμματέα, που έφτιαξε καθεστώς μεσαιωνικού τύπου, κατατρώγοντας κεφάλαια, πιστώσεις, οικονομικά πακέτα, μη δίνοντας σε κανέναν λογαριασμό, επαληθεύοντας το λαϊκό: «αυτός που κρατάει το πεπόνι και το μαχαίρι», έκανε πλιάτσικο με αποφάσεις που αναστάτωσαν ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Τι σχέση έχει αυτό το μόρφωμα που ονομάζεται ΥΠΠΟ, με εκείνο που θα έπρεπε να παράγει έργο, πολιτιστικές παρεμβάσεις, επικοινωνίες με ό,τι έχει σχέση με πνευματικές αναζητήσεις και οράματα; Μήπως δηλαδή, είναι η στιγμή που το υπουργείο αυτό (που ιδρύθηκε το 1972), θα πρέπει άρδην να αλλάξει όνομα και να μετονομαστεί σε κάτι άλλο; σε υπουργείο αποκατάστασης ημετέρων και ψηφοφόρων, σε κάτι που να περιέχει λαμογιά (ομολογώ πως δεν γνωρίζω αν αυτό εμπεριέχει ειρωνεία…)

Ο έμπιστος του Πρωθυπουργού (του πρώην υπουργού Πολιτισμού για να μη ξεχνιόμαστε δηλαδή), επί τέσσερα συναπτά έτη, ήταν γενικός δερβέναγας αυτής της μπανανίας. Όλοι οι άλλοι που πέρασαν από κει (Τατούλης –Πετραλιά -Βουλγαράκης) ήσαν γλάστρες που δεν ποτιζόντουσαν. Η σήψη και η απόλυτη αγκύλωση ήσαν αναμενόμενα. Η απόπειρα αυτοχειρίας, το sex, η αδιόριστη και τα dvd, είναι το κερασάκι που αποκάλυψε το σάπιο σύστημα μιας σκουριασμένης μηχανής με το όνομα κράτος –παρακράτος –κρατική κομπίνα –διαφθορά και λύματα που έχουν ήδη εκσφενδονιστεί στον αέρα και έχουν σκάσει επάνω σε όλους μας…

η κρίση των θεσμών

Υπάρχει άμεση ανάγκη να πλυθούμε από τις λάσπες και τη βρώμα που μας έχει κατακυριεύσει με όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες. Ο κίνδυνος, η βρωμιά να κολλήσει πάνω στο δέρμα, είναι άμεσος και υπαρκτός. (μήπως ήδη έχει γίνει;) Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είναι ικανά, σε αυτή τη συγκυρία, να δώσουν λύσεις για να βγούμε από αυτό τον εθνικό βόθρο. Παραμένουν σε έναν αυτονόητο –εύλογα καταγγελτικό λόγο, δίχως να πείθουν τον εν απογνώσει και βομβαρδισμένο πολίτη που ψάχνει με αγωνία λύση στο αδιέξοδο.

Μήπως το να κατέβουμε στους δρόμους για ένα τέτοιο εθνικής σημασίας θέμα, είναι μια αναγκαιότητα και όχι υπερβολή, μια που –όπως πολλοί ισχυρίζονται- όλα αυτά τα απίστευτα και όμως αληθινά έχουν να κάνουν με κατ’ εξοχήν πολιτικό θέμα; Εκείνο της «κρίσης των θεσμών»!

Τώρα, ο Μάκης και ο Θέμος είναι στα μαχαίρια και η συνήθης σκληρότητά τους απέναντι σε όλους και σε όλα, μετεξελίχθηκε στα μεταξύ τους αλληλοκαρφώματα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, που θα έλεγαν οι παλαιότεροι. Οι θεωρητικοί γκεμπελίσκοι της καθημερινότητάς μας, υποκρίνονται πως απαιτούσαν δήθεν ηθική στάση ο ένας προς τον άλλον, αφήνοντάς μας όλους άφωνους γι αυτή τους την υποκρισία! Τώρα, τα χτυπήματα μεταξύ τους, πάνω και κάτω από τη ζώνη, κάνουν ώστε να μετατοπίζεται σιγά –σιγά το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, από την κυβερνητική κρίση, σε κρίση εκδοτών εφημερίδων και τηλεοπτικών καναλιών. Να είναι ένα μεταξύ τους σατανικό σχέδιο; Ποιος σώφρων άνθρωπος τους πιστεύει; Ποιος εμπιστεύεται την «ηθική υπόσταση» δυο τέτοιων πρωταγωνιστών που στάθηκαν πάντα κάθετα και απέναντι στην «ηθική» και στην «υπόσταση»;
Δεν έχουμε περιθώρια πλέον να αναπνεύσουμε καθαρό οξυγόνο βλέποντας έναν τέτοιο γκρίζο ορίζοντα. Κάθε πολίτης, κάθε τόπος που θέλει να έχει στοιχειωδώς σχέση με τον πολιτισμό, έχει ανάγκη να βγάζει τη δική του την κραυγή διαμαρτυρίας και αυτό πράττω τώρα. Οι τηλεοπτικές αποκαλύψεις, τα τηλεδικαστήρια, οι τηλεοπτικοί λεονταρισμοί, οι αποκλειστικότητες, τα παράθυρα και τα στρογγυλά τραπέζια, έχασαν πλέον προ πολλού το νόημά τους και απαξιώθηκαν, μαζί με την παρόμοια πολιτική, που, ως ενιαίο σώμα, έχει σωριαστεί άψυχο πάνω στο ξύλινο κούτσουρο του χασάπη, έτοιμο να ακρωτηριαστεί, να πεταχτούν τα αίματα όπου δει, σαν κινηματογραφική σκηνή του Αλμοδόβαρ…
Φυλαχτείτε!

2 Σχόλια to “ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ-ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΩΝ ΒΟΘΡΩΝ”

  1. does anyone knows if there is any other information about this subject in other languages?

  2. ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΝΟΤΗ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ «ΓΙΑΤΙ?»

    ΓΡΑΦΕΙ Η ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ,
    ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ
    ΤΗΝ ΕΥΑ ΚΟΤΑΜΑΝΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΤΗ ΜΑΥΡΟΥΔΗ

    Πολλές φορές αναρωτιέμαι «γιατί» στην Ελλάδα δεν υπάρχει ένα κράτος με παροχές ανθρώπινες? Γιατί δεν υπάρχει ενότητα στην τέχνη? Γιατί?
    Την ίδια απορία ίσως να είχε πριν χρόνια ένας φίλος μου γλύπτης και καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών ο κ. Παπαγιάννης, που έφτιαξε ένα ωραίο γλυπτό με ένα πρόσωπο κι έγραφε «γιατί;» Είχε τύχη το δικό του γλυπτό και το έστησαν κοντά στη λίμνη της ιδιαίτερης πατρίδας του στα Γιάννενα.
    Πολλές φορές αναρωτιέμαι, «γιατί» γκρινιάζουμε οι ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ?
    Ας απαντήσουν οι όποιοι έχουν καταλάβει τη ψυχή μας. Και μην περιμένουμε να μας καταλάβουν οι άλλοι, που έχουν χίλια πράγματα στο μυαλό τους. Ας δώσουμε το παράδειγμα πρώτα εμείς.
    Διότι ο καθένας θέλει να είναι…»δήθεν», «κάποιος»,… δίχως να στρέφει το βλέμμα να κοιτάζει τι κάνει ο άλλος. Σε τούτη τη χώρα, οι περισσότεροι είμαστε άνθρωποι της τέχνης.
    Δεν γνωριζόμαστε όμως καλά-καλά ή σχεδόν καθόλου οι όσοι ποιητές/ες, συγγραφείς, ζωγράφοι, γλύπτες, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, μουσικοί…και οι άλλοι όλοι όσοι δημιουργούν τέχνη. Ας γνωριστούμε λοιπόν.
    Κύριε Νότη Μαυρουδή ανοίξτε τις πόρτες στο περιοδικό σας ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες! Ας κάνουμε λοιπόν ένα συμπόσιο γνωριμίας καλλιτεχνικής γνωριμίας μεταξύ μας!
    Σχετικά με όσα ονόματα αναφέρει η κ. Κοταμανίδου, προσβάλει(;) ή μήπως αγνοεί(;) τους όσους άλλους δεν αναφέρει σαν σημαντικά πρόσωπα ας πούμε, γιατί τους ξέχασε ή μήπως τους αγνοεί κι εννοεί σπουδαίους μόνο αυτούς που έχει αναφέρει;
    Διότι «σπουδαίος», «σημαντικός», «γνωστός», είναι έννοιες τόσο μα τόσο προσωπικές, για τον καθένα.
    Η οργή, φέρνει οργή. Και ο θυμός, φέρνει θυμό!
    «Σπουδαίος» είναι ο καθένας, αρκεί να μην μπει στα πόδια του ο άλλος, ο όποιος άλλος!
    Δεν είναι όμως δείγμα πολιτισμού ενός ανθρώπου της τέχνης, μήτε οι έχθρες, μήτε οι καυγάδες, μήτε οι όποιοι χαρακτηρισμοί!
    Όσο για το Νότη Μαυρουδή, είναι τυχερός, διότι έχει «ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ» κι όσους τον αγάπησαν ως τώρα ποιητές/ες…Αλλά όλοι οι ποιητές/ες, δεν έχουμε περιοδικά, μήτε κανάλια, μήτε κολλητάρια να μας προβάλλουν τη γραφή μας. Τι θα πει για παράδειγμα αν μάθει ότι του κάνει αφιέρωμα το ΥΠΟ, μέσα από το ΕΚΕΒΙ ας πούμε? Ή τι θα πουν οι άλλοι που δεν τους κάνει κανένα αφιέρωμα???????????????
    Είμαστε αφημένοι στα χέρια της όποιας «εκδοτικής ομαδούλας» αποφασίζει αν τους κάνει ή όχι το ποίημα, το μουσικό κομμάτι, το θεατρικό κ.λ.π Αν έχουμε κολλητό ή κολλητή τον τάδε ή την τάδε, τότε το δημοσιεύσουν ή ίσως και να καταδεχτούν να γράψουν δυο λόγια στα περιοδικά τους για τα βιβλία μας! Ή θα μας αγνοήσουν παντελώς! Αυτό είναι δείγμα πολιτισμού ας πούμε;
    Δεν φταίνε μόνο οι όσοι κυβερνούν. Φταίμε εμείς κύριε Μαυρουδή, όλοι εμείς, διότι ο καθένας τραβά κατά κει που τον συμφέρει. Αυτό έχω δει από τότε που επέστρεψα στην Αθήνα από το εξωτερικό.
    Μια μεγάλη συντροφιά δημιουργών, καλλιτεχνών, σκορπισμένη σε παρεούλες κομματικές! Σε σινάφια! Πως μπορεί κάποιος να μπει στο σινάφι του άλλου;
    Σε παρεούλες συγγραφέων ας πούμε, που μόνο αυτοί είναι ο εκλεκτοί, γιατί έτσι είχε αποφασίσει κάποτε ο κύριος Σημίτης! Που είναι οι άλλοι συγγραφείς; Που τους έχουν πετάξει τόσα χρόνια;
    Διότι παντού υπάρχουν παρεούλες! Κι αν θέλετε, οι όποιοι διαφωνείτε, βροντοφωνάξτε θυμωμένοι κι αγανακτισμένοι. Εγώ ένα έχω να σας πω. Κανένας ως τώρα δεν μουέστρωσε πουθενά » χαλί» για να περάσω! Πάντα θα υπάρχουν ευνοούμενοι και μη ευνοούμνεοι! Οι άλλοι που δεν ευνοούνται θα φωνάζουν πάντα. Μοιάζει σαν το ανέκδοτο με τους Πόντιους, κι ας μου το συγχωρέσουν το παράδειγμα οι φίλοι μου του Πόντου που τους αγαπώ πολύ. Λέω ότι αυτοί που κάθονται στο λεωφορείο, όλοι θέλουν να κάτσουν στη πρώτη θέση! Μα δεν γίνεται!
    Η ισοτιμία λέει ότι όλοι θα πρέπει να κάτσουν στην πρώτη θέση. Κι αυτό θα πρέπει να το αποδεχτούμε για να πάει ο πολιτισμός μπροστά. Αλλιώς θα είμαστε συνέχεια όλο θυμό και οργή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: